Portugal infopoint
Kaart.
terug naar vorige pagina

Vakanties zoeken
Zonvakantie
Fly drive
Last minute
Wandelvakantie
Fietsvakantie
Golfvakantie
Authentiek
Rondreis
Stedentrip Lissabon

Vakantiehuizen
Vakantiehuizen
Bed and Breakfast
Hotel
Pousada
Jeugdherberg
Camping

Bestemmingen
Auto en vlucht

Activiteiten
Thema's
Voorpret
Praktische info

Aanmelden voor
nieuwsbrief:


Reisverhaal wonen in Portugal

Wonen in Portugal

Door João Pera, die sinds 1998 in de Algarve woont

H1 Voorwoord

Het boekje is ontstaan, doordat ons een aantal verschillen opvielen tussen Nederland, waar we vandaan komen, en ons nieuwe thuis in Portugal. Vanwaar deze emigratie? Daar waren destijds voor ons een aantal moverende redenen voor, die u na het lezen van dit boekje hopelijk zonder verdere verklaring ten volle zult begrijpen.

Joao PeraDe schrijver van dit boekje is João, een Nederlander die volgens zijn vrouw in zijn vorige leven Portugees was. Dat was dan blijkbaar een analfabeet, want hoewel we ons goed kunnen redden, blijft het Portugees een lastige taal. Mijn vrouw is een Nederlandse die in haar vorige leven ook Nederlandse was.

In oktober 1998 vertrokken we samen naar Portugal. Dat was in de vorige eeuw, en zo voelt het ook: de tijd gaat hier opmerkelijk snel. De Engelsen hebben daar een leuke uitdrukking voor: 'Time flies when you´re having fun'. Het 'fun' gedeelte viel soms wel wat tegen, maar dat 'flies' klopt wel.

Onze levende have, die in de diverse verhaaltjes wordt genoemd, bestaat uit de volgende ´onderdelen´, in volgorde van opkomst:  Lellebel, onze eerste poes, officieel genaamd Estrela (sterretje); Rex, onze hond. Bij de laatste controle was hij tweeënzestig kilo, dus is hij op een streng dieet; Rato, een je-weet-wel kater die eerst poes was; Cilly, die in tegenstelling tot de rest van het vee niet in huis, maar in de carport woont; Preta, de nieuwste aanwinst, een echte poes.
Verder zijn er nog enkele gekko's, muizen en ander spul zonder naam. Deze hele dierentuin kwam op de één of andere manier op ons pad: van de straat dus, maar onder het motto ´waar er één van eet, kunnen er ook meer van eten´ namen we ze één voor één met liefde op. Verderop in dit boekje zult u nader kennis maken met de diverse types.Campo, uitgestrekte gebieden in de Algarve

Als ik het over de ´Campo´ heb, bedoel ik de zeer uitgestrekte buitengebieden. Een heuvelachtig gebied van vele kilometers met allerlei bomen en struiken, waar bijna niemand woont. Het enige levende dat je er kan tegenkomen, is een herder met zijn kudde schapen of geiten.

Wij wonen met groot genoegen in zo´n omgeving: ruimte, rust, ver van de toeristengebieden en midden tussen de oude Portugezen. En toch is het maar tien kilometer van Albufeira en vijf kilometer van de doorgaande snelwegen.

Dorpje in de Algarve, landelijk gelegenAls je vanuit Albufeira naar het noorden rijd, kom je door ons dorp. Het is niet meer dan een weg met daaraan enkele huizen, een kroeg annex supermarkt van 20 m2 en een timmerwerkplaats. En daar weer een doodlopende zijweg c.q. pad van. Kunt u zich enige voorstelling maken van de ligging en de rust? Daar komt bij dat ons huis op het hoogste punt in de omgeving ligt, dus rondom een onbetaalbaar uitzicht. Iets verderop liggen nog twee van dergelijke 'dorpen' en daarna, op tien kilometer van ons vandaan komt pas een fatsoenlijk dorp, voorzien van een kerk, een politiebureautje en een klein medisch centrum. Na dat dorp is er geen sprake meer van enige vorm van herkenbare civilisatie: het binnenland.

De EN-125 is de tweebaans weg die zich van oost naar west door allerlei dorpjes in de Algarve in Zuid Portugal slingert. Die weg staat bekend als 'dodenweg van Europa'. Waarom zal later blijken. Bovendien wordt deze weg door velen als scheidslijn gezien: tussen de kust en de EN-125 zitten de toeristen, daarna begint het normale Portugal met normale prijzen, de echte Portugezen en het echte leven.

De verhaaltjes in dit boekje lijken soms een wat negatieve klank ten opzichte van Portugal en de Portugezen te hebben. Dat ligt aan uw bril! Mijn vrouw en ik hebben dit land en zijn bewoners in ons hart gesloten en houden er van. Zelfs dood gaan we niet meer terug naar Nederland. Maar ik geef toe: de verschillen op tal van gebieden met wat we in Nederland gewend waren zijn soms opmerkelijk. En juist deze verschillen, gezien door een Nederlandse bril, en ook de overeenkomsten heb ik voor uw plezier genoteerd. Zeker in het begin keken wij wel eens vreemd tegen deze verschillen aan en we hadden er de nodige moeite mee. Maar die tijd is voorbij: ondanks het feit dat we hier zoals iedereen hard moeten werken om een paar euro´s boven tafel te krijgen, is het leven hier zoveel meer waard om geleefd te worden.

Geniet van de verhaaltjes. En hopelijk kijkt u als u hier bent met andere ogen naar dit fantastische land en zijn ongecompliceerde bevolking. Veel plezier!

H2 Vertrek uit Nederland

Wat brengt een mens ertoe om te gaan emigreren? Daar kunnen een hoop verschillende redenen voor zijn, zoals avontuur, klaar met het bekrompen Nederland en de regeltjes, vluchten voor de Belastingdienst en andere schuldeisers of domweg omdat je je zoals ik niet op je plaats voelt in het land waar je geboren bent.

Bijna 40 jaar geleden voelde ik dat al. Met mijn toenmalige partner bezocht ik wat emigratieavonden. Het doel was Australië of Nieuw Zeeland. Voor serieuze en harde werkers was daar een goede toekomst weggelegd, en de taal was voor beiden geen enkel probleem. Helaas: toen de plannen al in een vergevorderd stadium waren, werd mijn partner onrustig. Naast een aantal andere items was het aanstaande gemis van de familie een onoverkomelijk bezwaar. Daaaaag plannen!
Toch begon 'het gevoel' drieëntwintig jaar geleden weer op te spelen. Vanaf die tijd ging ik twee keer per jaar een weekje naar Portugal: gewoon even weg.

luchthaven Faro, Portugal AlgarveIn die tijd was de luchthavenvan Faro nog een soort van veredeld grasveld met een paar gebouwtjes. Niks slurven of andere nieuwigheden: gewoon een trap aan de plane en over het platform naar je koffertje lopen. De mooiste momenten waren altijd als de deur van het vliegtuig open ging en je de trap afliep: die heerlijke temperatuur en de overweldigende, zwoele geur van bloemen en kruiden. Ik voelde me dan echt THUIS KOMEN. Misschien heeft mijn huidige partner wel gelijk en was ik vroeger een oude Portugees, althans zo voelde het iedere keer weer aan.

Maar goed: je hebt besloten om te gaan emigreren, in ons geval naar Portugal. Mooi weer en aardige mensen, toen nog weinig regeltjes en goedkoop en als het heimwee toeslaat ben je binnen een paar uur terug voor een bezoekje aan familie.
Dan komt de fase van het regelen. Uiteraard moet je allerlei zaken afsluiten en afscheid nemen van familie, vrienden, kennissen en zakenrelaties. Dat is niet de gemakkelijkste fase omdat iedereen net doet alsof je naar Mars verhuist, terwijl het bijna drie vliegen is.

Met de jeep door de AlgarveDaarna hebben we de praktische kant aangepakt: hoe krijg je al je ´zooi´, inclusief de Jeep die we speciaal voor Portugal hadden gekocht ter plaatse? De verhuisdozen gingen via een transportbedrijf, maar dat duurt twee tot drie weken en de belangrijkste spullen wilden we meteen ter plaatse hebben. Dus met de auto, beladen met het benodigde, naar Portugal rijden?

We hebben zitten rekenen. De benzine, de tol in Frankrijk en Spanje, het eten, de overnachtingen met het risico van diefstal en de tijdsduur. Het bleek een stuk goedkoper om de volgeladen Jeep per autotransporteur naar Alicante in Spanje te laten vervoeren en er zelf achteraan te vliegen.
Natuurlijk ben je de dag en de avond voor de vlucht nog met de allerlaatste dingetjes bezig, dus van slapen is niets terecht gekomen: de Schipholtaxi stond om twee uur ´s nachts voor de deur.

Om half negen waren we in Alicante, en de auto stond al op ons te wachten. Na ontbijt met koffie zijn we naar Portugal gereden. Het was een prachtige rit met perfect weer van bijna 750 kilometer door Spanje. Midden op de brug over de grensrivier tussen Spanje en Portugal staat het landenbord 'Portugal'. We zijn gestopt en hebben elkaar gekust: we zijn er!

Henny's bar in de AlgarveOnderweg hadden we ons vast voorgenomen om ons bij aankomst vol te laten lopen bij Henny's Bar in Praia da Oura. Die bar kenden we beiden al jaren en was een soort van thuishaven. Dit ter viering van onze emigratie. Rond vijf uur in de middag waren we ter plaatse, hebben de koffers in het appartement tegenover de bar gedumpt en zijn naar Henny gegaan. Feest dus, maar van het ´vollopen´ is niets terecht gekomen: we lagen om 18.30 uur op bed, compleet gesloopt, lichtelijk aangeschoten, maar voldaan. Welkom in Portugal!

H3 Eerste appartement

Voor het vertrek uit Nederland hadden wij voor een maand een appartement, bestaande uit één kamer, in een toeristencomplex gehuurd. Je hebt dan in ieder geval een uitvalsbasis om verder te zoeken naar werk en een echt huis. De naam van zo´n appartement zegt het al: T-0, dus nul, niks. Behalve het badkamertje speelt alles zich af in dezelfde ruimte: leven, koken en slapen. Dus ´s avonds de bank afbreken en omvormen tot bed. Omdat ik dat niet gewend was, brak ik bij mijn nachtelijke tocht naar de badkamer een aantal keren bijna mijn nek over het salontafeltje.

Na een inspannende dag probeerden we van een goede nachtrust te genieten in de doordringende lucht van frites en vis, die wij op een tweepits gasstel als diner hadden geknutseld, vergezeld door het giga lawaai van Engelsen, niet alleen aan weerszijden en beneden, maar vooral boven je. Die toeristen komen namelijk tegen vieren ´s morgens uit de disco en zijn dan zo lam als een konijn. Als je mazzel hebt, is het om vijf uur min of meer rustig. Kortom: omdat we een ander leefritme hadden, kwamen we elke morgen om zeven uur min of meer gebroken uit bed. Na het verbouwen van de kamer en een ontbijtje waren we klaar voor een nieuwe dag van zoeken.

Emigrereren naar de Algarve: ons eerste appartementHet zoeken naar werk en een fatsoenlijk huis is een inspannende bezigheid, dus de toestand waar we in leefden was al snel over de ´versheiddatum´. Veel navraag resulteerde uiteindelijk in contact met een Nederlands stel, dat hier al een aantal jaren woonden. Die konden ons wel aan onderdak helpen. Ze hadden een restaurantje en een villa, maar bovendien een appartement dat beschikbaar was. Dat konden we voor een fors bedrag gemeubileerd huren. Na een eerste korte bezichtiging in de donkere flat hebben we ´ja´ gezegd: we hadden geen alternatief. Uiteraard gingen we eerst even schoonmaken. Wat we toen aantroffen tart elke fantasie! Je zou er met goed fatsoen je varkens nog geen onderdak bieden.  De badkamer was in zeker vijf jaar niet schoongemaakt: alle vloeren van het pand waren bedekt met een laag kaarsvet (bij gebrek aan elektra), gaten in de deuren zonder handvaten, geen wit stukje op de origineel witte muren en plafonds en het ontbreken van een gasstel. De koelkast met de etensresten van de vorige bewoner stond er al twee jaar uitgeschakeld en afgesloten. De vuiligheid die we er in aantroffen zal ik u besparen. Kortom: grondig zandstralen van de hele keet was eigenlijk de enige verstandige optie. We zijn elkaar jankend in de armen gevallen, maar na tien minuten besloten we er toch maar tegenaan te gaan. We hadden geen andere keuze. Na een volle week op de knieën boenen en schrapen bij het licht van een zaklamp stonk het huis naar zeepsop: fris. Het was eindelijk bewoonbaar.

Inmiddels was het ons ter ore gekomen dat de vorige bewoner het zoontje van de verhuurder was! Aan het einde van die week kwam de verhuurder met een deftige dubbele roestvrijstalen oven met zespits gaskookplaat aanzetten. Het apparaat kwam uit zijn al lang gesloten restaurantje. Dat hebben we geweten: er zaten geen honderd, geen duizend, maar tienduizenden kakkerlakken in het apparaat. Het zwaarste vergif, allerhande spuitbussen en schoonmaken mochten niet baten. Het nachtelijke geritsel van het ongedierte zal ons nog lang heugen! Uiteindelijk hebben we het nooit helemaal van die beesten gewonnen.

Nadat we het appartement slechts vier maanden gehuurd hadden, werd alles duidelijk. De valse Hollandertjes waren helemaal geen eigenaar van het appartement: ze hadden het zelf gehuurd om hun zoontje onderdak te bieden en vervolgens aan ons onderverhuurd: een doodzonde in Portugal. De echte eigenaar had daar lucht van gekregen. Het gevolg daarvan was, dat we op zekere zondagmorgen om half negen gebeld werden door de Hollanders, met het vriendelijke doch dringende verzoek om het pand de volgende dag te verlaten.
Dan sta je dus in het hoogseizoen op straat, beroofd van onderdak en je illusies.
Jankt u even met ons mee? Met hartelijke dank aan oud-landgenoten in den vreemde!

Boekje over wonen in Portugal bestellen

In 1998 emigreerde João Pera naar Portugal. Hij schreef in 2009 een boekje over zijn emigratie en belevenissen in de Algarve. In dat jaar woonden zij ruim elf jaar in Portugal, dus de hoogste tijd om de afgelopen jaren eens te overzien.

Alle verhaaltjes zijn eigen ervaringen, naar eer en geweten door een halve Nederlandse bril gezien en genoteerd aan de hand van een, voor onze leeftijd, nog niet zo slecht geheugen. Foto's bij de verhalen vindt u op mijn eigen website (zie onder).

Het boekje is geen reisgids! Die zijn er al in overvloed. Dus als u een toerist bent die zeven dagen Portugal heeft geboekt, uitsluitend vanwege zon en strand: u bent van harte welkom, maar aan dit boekje heeft u niets. Laat het liggen. Wellicht schrijf ik speciaal voor u nog een keer een apart boekje. In dat boekje zal ik, keurig op continent, land en plaats gesorteerd, alle winkels, kroegen en restaurants met Hollandse namen en producten vermelden. Bent u op zoek naar ´Broodje van Kootje´ in Venezuela, Calvé pindakaas in Zimbabwe, de Ruijter hagelslag in Noord-Korea, Albert Heijn op Nova Zembla of Hollandse frikadellen van de Febo in Congo: het zal geen probleem meer voor u zijn.

Voor het andere slag toeristen, dat wij 'bezoekers' noemen, is dit boekje bedoeld. Bezoekers zijn op hun reizen over de wereld geïnteresseerd in het land, in het ´verschil´ met het bekende en vooral in de bevolking. In dit geval: wat maakt een Portugees tot Portugees en waarom zijn ze zoveel anders dan wat u gewend bent?

Natuurlijk is het heerlijke klimaat van invloed: de warmte veroorzaakt een ander levensritme. Het hele jaar door bloeien de bloemen, het land is prachtig, maar bovenal: er is volop ruimte. Dat maakt de Portugezen, over het algemeen, tot vriendelijke en aangename mensen. Bovendien zijn ze vooral buiten de toeristencentra en de grote steden nagenoeg stressvrij.
Het 'verschil' zit in het binnenste van de Portugees. Het is net een Matroesjka, zo´n Russische pop: iedere keer als je een poppetje opent, denk je dat je er achter bent, maar dan verschijnt er weer een nieuw poppetje. Ik geef toe: het duurt even voordat je bij het laatste poppetje bent aangeland, het poppetje dat er werkelijk toe doet, maar als je die ontdekt is het meer dan de moeite waard!

Middels dit boekje probeer ik voor u een tip van die sluier op te lichten. Doe er uw voordeel mee!
João Pera

Reisverhaal Portugal bestellen: het boekje met 46 verhaaltjes bestellen kan via de website van João Pera. Het kost € 14.95 inclusief verzendkosten binnen Europa.





contact - privacy - disclaimer - sitemap